Ρίζωσε ο πόθος και η ανάμνηση,
η νοσταλγία …
Ρίζωσε η αγάπη στη ντόπια γη,
ζωής λυχνία …

Στον τόπο με τα κρινολούλουδα
της πρώτης ζήσης
με το χαμόγελο της ροδαυγής.
Στον τόπο με το πρώτο σπίτι,
το πατρικό,
τα πρώτα βήματα προς το σχολειό …
με τα παιχνίδια της γειτονιάς
και το ξεφάντωμα της ξεγνοιασιάς

Ρίζωσε ο τόπος στα φυλλοκάρδια,
η Μάνα γη
το δάκρυ έσταξε χοντρό πολύ.

Ποτάμι έφτιαξε
ρουμπίνια μνήμης
και ομορφιάς.
Κι η ρίζα ανάδωσε
κι έκαμε κλώνους
δεντριά χαράς!..

Χοντρός ο ίσκιος!
κι η φυλλωσιά
λιμάνι
Για τη φτωχή της ύπαρξης σχεδία,
τη ραγισμένη,
μετά από χρόνια, μετά από χιόνια…

Την τσακισμένη
μέσα από τόπους χωρίς αηδόνια,
σε κάποια μήκη, σε κάποια πλάτη,
μέσα στα πέλαα για την Ιθάκη…

Ρίζα Ζωής και Μνήμης!
Αγάπης ρίζα,
στο χώμα εκείνο
το λατρεμένο, το πατρικό,
στον τόπο εκείνο, τον αγιασμένο,
τον τρυφερό.

Ρίζα ζωής και μνήμης,
που αντλεί απ’ τους χυμούς του παρελθόντος
και του μέλλοντος μεστώνει
τους καρπούς.
Που εκτείνεται στο έδαφος του χτες
και απλώνεται στου αύριο
το δάσος.

Ρίζα ζωής και μνήμης παντοτινής.
Ρίζα ομορφιάς και αγάπης νοσταλγικής